ملیت : سوریه   -  قرن : 20 منبع : نخبگان خاور میانه

تحصيلات عالي، ملي گرا و سياستمدار عرب (زاده ي يمن)، تولد 1880 در يمن (از پدري سوري)، تحصيلات در قسطنطنيه (استانبول).

عزيمت از يمن به قسطنطنيه، و پس از پايان تحصيلات اشتغال به كار معلمي در آنجا، رئيس دارالمعلمين (تربيت معلم) شهر قسطنطنيه، پس از پايان ج.ج.ا. و تجزيه امپراتوري عثماني عزيمت به سوريه و زندگي در آنجا، وزير فرهنگ ملك فيصل اول در مدت كوتاه پادشاهي وي بر سوريه مارس-ژوييه 20، ضمناً نماينده ويژه ملك فيصل در مذاكرات حساس سياسي با مقامات فرانسوي 20، پس از اخراج فيصل از سوريه (پيرو اولتيماتوم فرانسوي ها به وي) عزيمت به اروپا به همراه فيصل و سپس عزيمت به عراق 21؛ پس از انتصاب فيصل به پادشاهي عراق (بوسيله انگليسي ها) احراز مسئوليتهاي گوناگون فرهنگي-41، مشاركت و همكاري در قيام و كودتاي ضد انگليسي «رشيد عالي گيلاني» (نخست وزير مستغني عراق) در تاريخ اول آوريل 1941، و پس از انجام عمليات ضد كودتاي مذكور اخراج از عراق و عزيمت به سوريه و سرانجام به مصر ژوئن 41-، مدير امور فرهنگي «اتحاديه عرب»، رئيس «مؤسسه مطالعات عالي عرب»، در قاهره، فوت 1969.

(توضيح: به عقيده بسياري از روشنفكران عرب، ابوخلدون ساطع الحُصري بنيانگذار نظريه قوميت عرب است. آئين حُصري در قوميت عرب در واقع تقليدي از مكتب آلماني ناسيوناليسم است. وجه متمايز اين مكتب آنست كه در ميان عوامل ممكن در تكوين شخصيت ملي هر قوم، زبان و تاريخ را از همه مهمتر مي داند. حُصري خود آشكارا ضمن پشتيباني از مكتب آلماني، با مكتب فرانسوي ناسيوناليسم مخالفت مي كند. حُصري معتقد است كه زبان و تاريخ مشترك يك قوم به خودي خود براي ايجاد دلبستگي و پيوستگي به ملت خاصي كافي است. البته از اين دو عامل، تقدم با زبان است. به نظر وي، عرب كسي است كه زبان مادري اش «عربي» باشد (كل ناطق بلغة الضاد). وي از جمله كساني است كه خواستار آنند تا قوميت عرب را از عنصر دين يكسره بركنار نگاه دارند و آنچنانكه مقتضاي طبع ملت پرستي، بخصوص شكل اروپايي آنست، جدايي دين از دولت را آئين نظام سياسي آينده عرب سازند.)

 گزيده آثار:

بينش ها و گفته ها درباره ميهن پرستي و قوميت، دفاع از عربيت، عربيت ميان هواخواهان و مخالفانش، و عربيت پيش از هر چيز.

فعالیت ها : : مشاهیر / سیاست